Na terenie obecnej gminy Dąbrówka w dawnych wiekach znajdowało się kilka gniazd rodów szlacheckich – a zatem potomków rycerstwa osadzonego tu jeszcze w czasach Księstwa Mazowieckiego (1138 – 1526). Wskazać tu możemy sześć konkretnych nazwisk, które narodziły się właśnie tu – Laskowscy, Karpińscy, Chajęccy, Dąbrowscy, Czarnowscy i Zaścieńscy. Nazwiska narodziły się właśnie tu? Tak, ponieważ ich „właściciele”, wcześniej piszący się np. „Stanisław z Laskowa” czy „Jan z Chajęt” z czasem przyjęli nazwiska od swoich rodowych siedzib. Ta kolejność wydarzeń wyjaśnia też, dlaczego aż trzy rody – Laskowcy, Karpińscy i Chajęccy – pieczętowały się tym samym herbem. Wychodziły one z tego samego pnia, od tych samych przodków, których ślady znajdujemy na kartach historii w I poł. XV wieku. Nie ma też dzisiaj wątpliwości, że choć w późnym średniowieczu Dąbrówka, jako siedziba parafii, stanowiła centrum duchowe i kulturowe dla najbliższej okolicy, to najważniejsi uczestnicy zapisanej wówczas historii wywodzili się z wyżej wskazanych rodów.Czytaj dalej

Radzymin jest jednym z najstarszych miast na Mazowszu. Pierwsze, nie poparte dokumentami, wieści o Radzyminie pochodzą z I połowy XIII w., i mówią o tym, że książę Konrad Mazowiecki nadał swoją puszczańską posiadłość jednemu z dworaków.[1] Wieś ta nie posiadała wtedy nazwy. Jak głosi legenda nazwa Radzymin powstała od słów „radzę omiń”, ze względu na swe położenie wśród puszczy, bagien i moczarów, w których topiły się zaprzęgi konne, a na podróżujących czyhały nieprzyjemności ze strony natury jak i ludzi wyjętych spod prawa. Historycy są jednak zdania, że  nazwa miasta wywodzi się od słowiańskiego imienia Radzimir. Przez osadę biegł trakt łączący Mazowsze z Prusami, na którym to powstawały liczne karczmy, zajazdy, będące zalążkami osad i późniejszych miast.Czytaj dalej

Bolesław książę mazowiecki nadaje na wieczność Piotrowi Pietrzykowi synowi Stanisława z Gostkowa, za wierną służbę, dziesięć łanów według miary chełmińskiego lasu zwanego Juniewicze koło Kobyłki z częścią strumienia Długa w powiecie warszawskim oraz przenosi nadanie z prawa polskiego na niemieckie zwane chełmińskim, z obowiązkiem płacenia przez osadzonych kmieci 4 groszy czynszu rocznie z każdego łanu.
1479, 24 sierpnia

Czytaj dalej