Urodził się 22 czerwca 1914 r. w Tyflisie, w Gruzji237. W 1925 r został wraz z rodziną repatriowany do Polski. Po ukończeniu gimnazjum w Toruniu, w 1927 r. wstąpił do Korpusu Kadetów nr 2 w Chełmie, następnie w 1932 r. po zdaniu egzaminu do Szkoły Podchorążych Sanitarnych w Warszawie, odbył studia lekarskie na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego. W 1938 r. otrzymał dyplom lekarza. Ukończył też Szkołę Podchorążych Sanitarnych (III lokata) — w dniu 15.10.1938 r. został mianowany podporucznikiem lekarzem.

Od maja 1939 r. pracował jako lekarz 2 Dywizjonu Pomiarów Artylerii w Wesołej pod Warszawą, a od czerwca do wybuchu wojny jako lekarz 2 Brygady Zmotoryzowanej ppłk Stefana Roweckiego (Grota).

1 września 1939 r otrzymał przydział do Kompanii Sanitarnej 3 DP Legionów w Lublinie, na stanowisku zastępcy dowódcy kompanii. Uczestniczył w działaniach wojennych; po nieudanej próbie przebicia się z grupą żołnierzy-sanitariuszy na Węgry, ranny dotarł 6.10.1939 r. do Warszawy. W czasie kampanii wrześniowej awansowano go na porucznika lekarza. 24.11.1939 r. rozpoczął pracę jako kierownik ośrodka zdrowia w Markach.

W styczniu 1940 roku wstąpił do ZWZ pod pseudonimem „Adam” i został mianowany Komendantem II Rejonu „Celków”. Po zdaniu w 1941 r.238 obowiązków komendanta rejonu pozostał szefem służby zdrowia w sztabie, odpowiedzialnym za szkolenie personelu, przygotowanie zaplecza sanitarnego, zaopatrzenie w środki lecznicze i sanitarne.

Od 30 lipca 1944 r. bierze udział w działaniach zgrupowania żołnierzy II Rejonu przeciw Niemcom w Strudze, pod Zielonką, pod Ręczajami239; opiekuje się rannymi po rozwiązaniu zgrupowania.

Po zajęciu Marek przez wojska radzieckie, pozostał na żądanie nowych władz w Markach ze względu na dużą ilość rannych i zupełny brak lekarzy. Dwukrotnie aresztowany przez NKWD, 26.10 i 16.11.1944 r., ostatecznie został wywieziony w drugiej połowie listopada 1944 r do obozu w Borowiczach, a następnie w 1946 r. do obozu w Swierdłowsku. Pracując jako lekarz pomógł przeżyć wielu żołnierzom AK, wśród których byli też i z II Rejonu. Do kraju powrócił po trzech latach 16.11.1947 r.240 Wniosek o zaliczenie służby w konspiracji wojskowej i pobytu w obozach, zgłoszony po powrocie do kraju do Ministerstwa Obrony Narodowej załatwiony został odmownie.

Pracę zawodową rozpoczął w grudniu 1947 r. na oddziale chirurgicznym Szpitala Gruźliczego w Warszawie, w 1951 r. uzyskał stopień naukowy doktora medycyny. Wobec stawianych mu jako byłemu żołnierzowi AK trudności zrezygnował z kariery naukowej i przeszedł do pracy w Szpitalu Zakaźnym w Warszawie.

W czasie swej pracy zawodowej opublikował ponad 140 prac dotyczących leczenia chirurgicznego gruźlicy i innych schorzeń, reprezentował też polską chirurgię na zjazdach międzynarodowych. Od 1984 r. na emeryturze, ale nadal pracuje jako konsultant. Jest członkiem Światowego Związku Żołnierzy AK i Honorowym Prezesem Koła nr 2 „Celków” w Markach, członkiem Związku Sybiraków.

Posiada szereg odznaczeń — Krzyż Srebrny Virtuti Militari, Krzyż Walecznych, Krzyż Kampanii Wrześniowej z Londynu (z nominacją na kapitana), Krzyż Powstania Warszawskiego, Krzyż Partyzancki, Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski oraz inne.


  1. Biografia kpt. Sergiusza Hornowskiego została opracowana na podstawie jego wspomnień. S. Hornowski, op. cit.
  2. Patrz rozdział 3, przypis 63,
  3. A. Furczak, op. cit.
  4. S. Hornowski, „Polscy lekarze w obozach ZSRR — Taganówce, Borowiczach i Swierdłowsku” [w:] „Na przedpolu Warszawy”, Warszawa, z. 5, luty 1995, str. 35—38.

Dodaj komentarz

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.