o e
O wiekowości Klembowa świadczą wykopaliska z okresu międzywojennego, wśród których znaleziono naczynia, narzędzia i urny z prochami z czasów pogańskich. Odkopano również na dnie jeziorka ślady dawnej drogi kamiennej, która była niewątpliwie szlakiem handlowym z XII wieku.
W końcu XVIII wieku nabył Klembów gen. Franciszek Żymirski, który zorganizował tu szkółkę elementarną. Natomiast w 1830 r. na „Zamościu” pobudowano szkółkę z bali drewnianych, a w 1927 r. została wybudowana druga szkoła w centrum Klembowa. W czasie okupacji w Klembowie działała 7 – klasowa Publiczna Szkoła Powszechna, której kierownikiem był Stanisław Kuchna. Po działaniach wojennych, w styczniu 1946 r. rozpoczęła działalność szkoła 6-klasowa, siódmą klasę młodzież kończyła w Ostrówku.
Powstanie szkoły w rejonie Ostrówka przypada na lata 1918 – 1919. Wówczas w prywatnym mieszkaniu Jana Kurka w Lipce, tajne nauczanie prowadził nauczyciel Jan Radzki. W późniejszym okresie, w warunkach niezwykle prymitywnych, w domu Jana Kurka i Józefa Pędziaka uczyli nauczyciele: Rostkowski, Wirciński, Tazbir i studentka Batorska. Natomiast w Ostrówku w 1935 r. pierwszą cegiełką pod budowę szkoły były pieniądze uzyskane z wynajmu pola jako terenu łowieckiego dla myśliwych. Ponieważ wśród myśliwych znalazł się późniejszy wiceminister w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych – Władysław Korsak, który w znacznym stopniu wspomógł społeczny komitet, zrealizowano projekt i pierwszy dzwonek odezwał się we wrześniu 1938 r. W owym czasie był to jeden z najpiękniejszych wiejskich budynków szkolnych w powiecie. Naukę rozpoczęło 252 dzieci z kierownikiem Stanisławem Gajowniczkiem i nauczycielami: Janiną Dytnerską, Józefem Młyńskim, Katarzyną Giedroyć, Barbarą Krajewską i Józefem Szymczakiem.
Natomiast wiele lat później, bo w 1963 r. rozpoczęły w Ostrówku działalność zespoły wyrównawcze dla dzieci z deficytami rozwojowymi, które stały się początkiem Szkoły Życia.
We wsi Krusze czteroklasowa szkoła powszechna powstała w 1919 r. Nauczanie zorganizowano w jednej izbie u gospodarza Władysława Jachacego, w 1926 r. wynajęto drugą izbę u Józefa Kani. Dzieci przybywało i koniecznością było tworzenie nowych klas w gospodarskich izbach. Dopiero w 1947 r. zabrzmiał dzwonek w czteroklasowej szkole, w zaadaptowanym budynku mieszkalnym zakupionym od Jana Lipińskiego z Waganki.
„Szkoła rasztowska” powstała w 1930 r. Składała się z dwóch klas, z których jedna mieściła się w Kraszewie, a druga w Rasztowie, do czasu pożaru, który doszczętnie zniszczył budynek. Od tego czasu obie klasy znajdowały się w Kraszewie. W okresie wojny wieś została doszczętnie spalona, a nauka przerwana. W 1944 r. dzieci uczyły się w Orzeszniku w mieszkaniu kierownika szkoły. W 1946 r. przydzielono wsi Kraszew barak, który służył dzieciom i młodzieży jako szkoła do 1972 r.
„Zapisana w papierach jako szkoła w Dobczynie” mieściła się w Pasku, była to pierwsza szkoła na tym terenie istniejąca przed 1939 r. Szkoła Podstawowa w Woli Rasztowskiej mieści się obecnie w pałacyku myśliwskim Sobieskich, wybudowanym w stylu klasycznym przez króla Jana III, zdobionym herbami właścicieli. Po II wojnie światowej szkoła mieściła się we własnym, starym budynku. W pałacyku natomiast był dom kultury, stałe kino i ośrodek zdrowia. Ponieważ z każdym rokiem uczniów przybywało, a barak szkoły wymagał remontu, kierownik domu kultury wynajął jedną izbę, w której miały uczyć się dzieci z siedmiu klas. Uczyły się na korytarzu, na scenie, w kuchni, w czytelni, w poczekalni ośrodka zdrowia do czasu, gdy „w październiku przyjechał dyrektor Zespołu Radiostacji na kontrolę i stwierdził, że budynek szkolny nie jest wyremontowany. Uczniowie szkoły wręczyli mu ładny bukiet kwiatów prosząc o pozwolenie na naukę w pałacyku. Dyrektor wzruszony do łez przemówieniem jednej z uczennic, powiedział: możecie pozostać do czasu wybudowania nowej szkoły. Stary budynek szkolny wyremontowano i do niego przeniesiono… dom kultury. Ośrodek zdrowia przeniesiono na osiedle, a w pałacu pozostała szkoła, do dnia dzisiejszego.”
Tygodnik Wieści Podwarszawskie
nr 41/2011
O autorze
