Jest pod Warszawą mała, niepokaźna miejscowość, do której po winno się wysyłać choć na kilka godzin wszystkich pesymistów, aby przekonali się naocznie, że to co pisze się i mówi o poprawie sytuacji ekonomicznej w kraju, znajduje swój realny oddźwięk w rzeczywistości i nie jest wyssane z palca. Miejscowość ta — to Kobyłka.
Nędzne i ubogie miasteczko nie różniące się niczym od całego szeregu małych miejscowości podwarszawskich. Była tam zawsze bieda, było też wielu bezrobotnych… Dziś Kobyłka nie ma ani jednego bezrobotnego.
Dlaczego?
Czy może powstają tam jakieś wielkie zakłady przemysłowe lub fabryki, które potrzebują wiele sił roboczych i dlatego wszyscy mogli znaleźć pracę? Właśnie, że nie! Oddajmy zresztą głos jednemu z
mieszkańców tego miasteczka.
— Dlaczego nie ma u nas bezrobotnych? Bardzo proste — mówi — poprawiło się. Buduje się dość dużo, zresztą nie więcej niż w innych miejscowościach podstołecznych. Jest cegielnia, która zatrudnia trochę robotników, są warsztaty, które rozwijają się pomyślnie i to wszystko. Dam panu przykład. Chciałem sobie postawić kiosk do gazet i zacząłem szukać robotników, myślałem, że pójdzie mi to niezwykle łatwo. A tymczasem, mimo, że dużo o tym mówiłem i dużo osób wiedziało, nie mogłem znaleźć wolnych robotników. Ci co pracowali stale, nie mogli, a bezrobotnych zupełnie nie ma. Musiałem sobie aż z Warszawy sprowadzić robotników, aby zbudowali mi kiosk. Byli to ludzie, którzy przez długi czas nie mogli w Warszawie znaleźć pracy. Gdy skończyli robotę u mnie, zaraz znaleźli inną i zostali na stałe w Kobyłce…
Szczęśliwe miasteczko Kobyłka. Niech będzie ono dla nas symbolem lepszych czasów, które wracają i dowodem, że nie potrzeba żadnych cudów ani wieloletnich oczekiwań aby doczekać się chwili, gdy zniknie zupełnie bezrobocie w całym kraju…
Dzień Dobry – gazeta codzienna
R. 8, 1937, nr 243
O autorze
