Salon wystawowy firmy Halis w Warszawie, rok 1913
Stare przysłowie, odpowiednio zmodyfikowane, mówi: pokaż mi, jak mieszkasz, a powiem ci, kto jesteś. I rzeczywiście, w całem urządzeniu mieszkania, we wszystkich jego szczegółach odbija się jego lokator, jego usposobienia i gusty, oraz jego smak estetyczny. W mieszkaniach ludzi, którzy smak ten mają w pewnym stopniu wyrobiony, kładzie to zazwyczaj swoje piętno, nadaje całości specyalny koloryt, poczynając od mebli. a kończąc na piecach.


Te wszystkie myśli o piecach i kominkach nasunęły mi się podczas zwiedzania specyalnie i nader wytwornie urządzonej wystawy pieców, kominków i kuchen, nadzwyczaj pomysłowo urządzonej przez dobrze znaną firmę „Halis“ przy ul. Wareckiej 14. Od dziesięciu już lat istniejąca ta firma, dzięki umiejętnemu i energicznemu kierunkowi dyrektora technicznego, p. I. Kuleszy i dyrektora handlowego, p. W. Juchniewicza, współwłaścicieli firmy, zajęła już w przemyśle naszym jedno z przodujących miejsc. Najlepiej świadczy o tem urządzona wystawa, którą każdemu, kto estetyką mieszkania interesuje się, zwiedzić radzimy. Również dodatnio świadczą o tem i roboty, wykonane przez ową firmę, tak że obecnie w Warszawie do rzadkości należy dom, na którym nie widniałaby tablica, że piece i kuchnie w domu tym wykonywa firma „Halis”. Imponujące są też cyfry wykonanych przez firmę robót, gdyż jak w roku ubiegłym, sięgają one poważnej cyfry, około 2500 pieców i kuchen.
Wróćmy jednak do urządzonej przez firmę wystawy. W pierwszym zaraz pokoju wita nas prawdziwy znicz domowy, olbrzymia kuchnia, zastosowana do opalania gazem i węglem, z piekarnikiem angielskim i wszystkiemi możebnemi udogodnieniami. Na widok tej kuchni napewno radością by zabiło serce każdej zawołanej gosposi, gdyż odpowiada ona wszelkim jej wymaganiom. W tym też samym pokoju znajduje się i drugi model kuchni, w mniejszych rozmiarach, oraz szereg kominków stylowych, przyczem każdy jest w innym stylu.


Drugi pokój poświęcono w całości piecom. Stoją one tam szeregiem, lekkie, stylowe, odpowiadające pod każdym względem wszystkim wymaganiom estetyki. Są tam piece do salonów, buduarów, sypialni i t. d.
Wyboru dokonać można z łatwością, a gdy ktoś wybredny zdecydować się odrazu nie może, p. Kulesza projektuje piec nowy, według specyalnego rysunku, przyczem modele płytek i kafli majolikowych przedstawia do wyboru.
Tyle o wystawie pieców. Pomówimy teraz cokolwiek o innej ozdobie domów i mieszkań. Firma „Halis”, jako przedstawiciel słynnej, największej fabryki wyrobów ceramicznych w Saksonii i na Białorusi (w Witebsku), B. Lisowskiego, posiada reprezentacyę wspaniałych płytek glazurowanych, służących do wykładania ścian w pokojach, kąpielach, klozetach, bramach, korytarzach i t. d. Płytki te, o przeróżnych barwach i deseniach, posiadają zarówno zalety estetyczne, jak i hygieniczne, gdyż wszelki kurz i brud z łatwością z nich zmytym być może. Wybór ich jest olbrzymi, i każdy z łatwością odpowiednie dla swego upodobania znaleźć tam może.


Jeszcze jeden przedmiot, którego przedstawicielem jest firma „Halis“, napewno rozradowałby serce każdej zawołanej gospodyni. Są to naczynia kuchenne. Zwykłe napozór, a jednak naprawdę niezwykłe są one. Wykonane z gliny ogniotrwałej glazurowanej, są daleko hygieniczniejszemi od naczyń metalowych, gdyż nie udzielają potrawom żadnych kwasów. Mocne są i trwałe tak jak i metalowe, przyczem żadnych nieprzyjemnych smaków nie udzielają potrawom. Jest ich wybór wielki, w przeróżnych wielkościach. Na ten dział praktycznych naczyń kuchennych firmy „Halis“ winny baczną uwagę zwrócić nasze gosposie, dbałe o dobre zdrowie swoich blizkich. Każdy też, komu drogie jest ognisko domowe, kto dba o wygodę, estetykę i hygiene jego, winien zwiedzić wystawę firmy „Halis“.
Dla ich wiadomości raz jeszcze powtarzamy adres: Warecka 14. tel. 46-62. Wszelkich objaśnień i informacyi udzieli im na miejscu nadzwyczaj uprzejmy właściciel firmy, p. I. Kulesza i jego współpracownicy.
A zatem, pamiętajmy o wystawię na Wareckiej!
Świat – pismo tygodniowe ilustrowane poświęcone życiu społecznemu, literaturze i sztuce.
R. 8 (1913), nr 14 (5 kwietnia)