Ludna i rozległa podmiejska wieś Ząbki nie posiadała dotychczas własnego kościoła. Ludność, wynosząca z górą 3,000 katolików, była zmuszona udawać się do świątyń w sąsiednich miejscowościach, odległych o kilka wiorst; pod względem parafjalnym ludność Ząbek należy do parafji praskiej, odległej o 8 wiorst. Od szeregu lat istniał projekt wzniesienia własnej świątyni i podjęcia starań o zorganizowanie oddzielnej, nowej parafji.

Na krótko przed wojną, przy budowie w Ząbkach przez właściciela Adama hr. Ronikiera miasta-ogrodu, rozpoczęto pierwsze kroki w celu wzniesienia nowej, murowanej świątyni. Z ofiarną pomocą pośpieszyła, dzięki staraniom ks. Volkmera, proboszcza parafji praskiej Michałowa ks. Radziwiłłowa. Atoli wojna nie pozwoliła na wykonanie tych zamierzeń. Budowę murowanej świątyni odłożono z konieczności na czas nieograniczony. Aby jednak uczynić zadość gorącym pragnieniom parafjan z Ząbek, postanowiono wznieść tymczasowy drewniany kościół. Drzewo ofiarowała ks. Radziwiłłowa. Miejscowi gospodarze z Bębiem i Wendołowskim na czele utworzyli komitet budowy, Zebrali potrzebne fundusze, ofiarowali swą pracę. Skromny, choć dość obszerny, drewniany kościołek wiejski wzniesiono wraz z dzwonnicą w przeciągu pół roku.

Wczoraj odbyło się uroczyste poświecenie nowej świątyni. Przykry, drobny deszcz, padający bezustannie przez noc i ranek do południa, nie pozwolił na przybycie po błotnistej, kilkowiorstowej drodze zapowiedzianym licznym pielgrzymkom z Nowego Bródna i Wawra. Zebrała się natomiast w pokaźnej liczbie ludność miejscowa. Na uroczystość poświęcenia przybył najdostojniejszy Arcypasterz ks. Aleksander Rakowski wraz z kapelanem ks. Kępińskim. Na drodze bocznej, wiodącej do kościoła, ustawiono dla uczczenia Arcypasterza trzy bramy tryumfalne z zieleni i kwiecia z krzyżami pośrodku łuków.

J. E. Arcypasterza powitali chlebem i solą gospodarze miejscowi, oraz właściciel Ząbek, Adam hr. Ronikier i delegaci szpitala w Drewnicy, pp.: prezes, rejent Wasiutyński, naczelny lekarz, dr. Karol Rychliński i ks. rektor Choiński z Nowego Bródna. Po wprowadzeniu J. E. Arcypasterza pod baldachimem do świątyni, do zebranych pierwszy przemówił proboszcz parafji praskiej, ks. Volkmer, streszczając historję budowy i zaznaczając piękną ofiarność na cel powyższy. J. E. Arcypasterz mówił następnie o tem, czem jest kościół w życiu Polski i o cywilizacyjnom znaczeniu świątyń. Po tych przemówieniach i modlitwach J. E. Arcypasterz dokonał ceremonjału poświęcenia świątyni zewnątrz i wewnątrz, poczem odprawił mszę świętą. Kazanie wygłosił ks. prefekt Krocin. Po kazaniu Arcypasterz udzielił wiernym sakramentu bierzmowania.

W południe, po ukończeniu uroczystości poświęcenia kościoła, J. E. Arcypasterz udał się na zwiedzenie szpitala dla nerwowo i umysłowo chorych w Drewnicy. Objaśnień o tym szpitalu, liczącym dziś z górą 500 chorych, udzielał dostojnemu gościowi naczelny lekarz, dr. Karol Rychliński.

Kurjer Warszawski
wydanie poranne. R. 96, 1916, nr 280

Dodaj komentarz

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.