Albin Jugo
Ur. 1 marca 1896 w Łodzi, zmarł w grudniu 1944 lub styczniu 1945 w Oranienburgu.
Ogniomistrz Straży Warszawskiej, instruktor hutniczej straży pożarnej „Praca” w Wołominie, s. Józefa i Pelagii, mąż Marianny z. d. Abram (1898-1993), ojciec Zbigniewa (1923-1944) – strażaka, Ryszarda (1925-1993) strażaka, Mieczysława (1926-1983) – strażaka, Haliny (ur. 1928) i Zofii (ur. 1933). Absolwent Szkoły Podoficerskiej w Wilnie (1929), Kursu Obrony Przeciwgazowej w Warszawie (1929), Kursu dla Podoficerów Straży Ogniowej w Warszawie (1935), Kursu Uzupełniającego dla Zawodowych Podoficerów Straży Pożarnej w Centralnej Szkole Pożarniczej w Warszawie (1942). Sierżant Straży Ogniowej w Lublinie (1917-1918). W latach 1919-1920 ogniomistrz 6. baterii 29. Pułku Artylerii Polowej, ogniomistrz 4. baterii 2. Pułku Artylerii Polowej, uczestnik walk na Litwie Środkowej, żołnierz wojny polsko-bolszewickiej (1920), obrońca Twierdzy Modlin (sierpień 1920).
Etatowy sierżant Wydziału Straży Ogniowej w Warszawie (1921-1931), sierżant Wydziału XIX Straży Ogniowej m.st. Warszawy (1931-1935), instruktor i wykładowca w zorganizowanej Straży Ogniowej przy Składnicy Mundurowej przy ul. Jagiellońskiej 54 w Warszawie (23 VII-1 IX 1934), etatowy sierżant sztabowy Wydziału Straży Ogniowej w Warszawie (1935-1944). Mieszkaniec Wołomina (od 1929).
Naczelnik Ochotniczej Straży Pożarnej w Wołominie (od 1930), członek Rady Sztabowej zwykłej, twórca biblioteki strażackiej (ok. 150 woluminów), członek Sekcji Teatralnej przy Straży.
Uczestnik obrony cywilnej Warszawy (wrzesień 1939), żołnierz Armii Krajowej, Powstania Warszawskiego (1944), w zgrupowaniu „Baszta”. Aresztowany w Fabryce Fajfra przy ul. Leszno róg Żelaznej w Warszawie (1944), wywieziony do niemieckiego obozu koncentracyjnego w Falkensee na zachód od Berlina, filii obozu w Oranienburgu, tam zamordowany. Spopielony w krematorium w Oranienburgu.
Odznaczony Znaczkiem Pamiątkowym Dywizji Litewsko-Białoruskiej (1919), Krzyżem Walecznych (1921), Krzyżem Pamiątkowym Frontu Litewsko-Białoruskiego (1922), Krzyżem Zasługi Wojsk Litwy Środkowej (1922), Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości (1932), Srebrnym Medalem Zasługi (1933), Medalem za Ratowanie Ginących za ratowanie z narażeniem życia ofiar katastrofy budowlanej w Warszawie (1935), Brązowym Krzyżem Zasługi po raz pierwszy (1938), Brązowym Medalem za Długoletnią Służbę (1938). Upamiętniony na tablicy pamiątkowej poświęconej „Zasłużonym strażakom, którzy w latach 1939-1944 oddali życie w obronie Ojczyzny” w Alei Zasłużonych na Powązkach Wojskowych w Warszawie.
Źródło: A. Bukowiec i in., dz. cyt., s. 304-305; L. Dobroszycki, Cywilna obrona Warszawy we wrześniu 1939 r., Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1965, s. 454; A. Kołodziejczyk, Zarys dziejów, dz cyt., s. 76; Pismo Komitetu Uczczenia Poległych Pracowników Straży Ogniowej m.st. Warszawy, 11 III 1946; dokumenty ze zbiorów prywatnych córki Zofii Centaur [Radom 28 1 2015].
O autorze
