Nauczyciele Technikum Przemysłu Szklarskiego
Trzecią w kolejności szkołą średnią w Wołominie stało się Technikum Szklarskie bazujące na utworzonym w 1946 r. w Warszawie przy ulicy Hożej Liceum Zawodowym, mającym zrazu szklarstwo jako jedną ze specjalności zawodowych. Niebawem specjalizacja ta została wyodrębniona w oddzielną szkołę, której budowa na ówczesnych peryferiach Wołomina zaczęła się w 1949 r. W rok później szkoła warszawska przeniosła się do Wołomina. Tu powstał obszerny internat na ponad 100 uczniów, zbudowane zostały pomieszczenia socjalne, a także kilka mieszkań dla nauczycieli. W 1950 r. Technikum Szklarskie rozpoczęło swą pracę w Wołominie. Jego organizatorami byli inżynierowie Aleksander Dobrzański i Wacław Nowotny, wybitni znawcy technologii szkła, autorzy wielu podręczników do przedmiotów zawodowych i prac naukowych. Aleksander Dobrzański był też pierwszym dyrektorem szkoły w Wołominie.
Niebawem stanowisko przejął po nim Teodor Gumiński, doświadczony pedagog z lat międzywojennych, później kierownik internatu. W 1951 r. absolwenci szkoły po raz pierwszy zdawali w Wołominie egzamin dojrzałości. Do jej rozwoju najbardziej przyczynił się Piotr Rostkowskl, kolejny dyrektor, który włożył wiele pracy i przedsiębiorczości w budowę obszernego skrzydła szkoły, mieszczącego pracownię technologiczną i chemiczną oraz wiele sal wykładowych. Nową część budynku oddano do użytku w 1966 r. Po przejściu dyr. Rostkowskiego na emeryturę kierownictwo szkoły przejął mgr Ryszard Ludwiniak, który zorganizował przy Technikum Szklarskim Zasadniczą Szkołę Zawodową kształcącą wysoko wykwalifikowaną kadrę robotniczą dla przemysłu szklarskiego.
Początkowo Technikum Szklarskie i Zasadnicza Szkoła Zawodowa, tworzące teraz łącznie Zespół Szkół Zawodowych, miały charakter niemal wyłącznie męski. W tedy też poziom kształcącej się młodzieży był wyższy. Wysoki procent absolwentów Technikum dostawał się na wyższe uczelnie, zwłaszcza na Akademię Górniczo-Hutniczą w Krakowie, mającą szklarstwo jako jedyny w Polsce kierunek kształcenia. Wielu z nich sprawowało po latach wysokie stanowiska w przemyśle szklarskim, było dyrektorami przedsiębiorstw, kierownikami wydziałów, itp. Sporo zrobiło karierę naukową i wykłada dziś na uczelniach polskich, a nawet zagranicznych. Największą w tym zasługę miał inż. Nowotny, długoletni nauczyciel przedmiotów zawodowych, autor ponad 30 książek i podręczników szkolnych, kilkuset artykułów naukowych i w prasie fachowej, zwłaszcza w czasopiśmie „Szkło i ceramika”, którego redakcja mieściła się w murach szkoły. Wacław Nowotny był też twórcą nowych, oryginalnych metod prowadzenia lekcji, wprawiał uczniów do samodzielnego myślenia, kształtował wzorce osobowe, był dla uczniów niekwestionowanym autorytetem.
Wysoki poziom osiągnął wówczas, dzięki oddanemu duszą i sercem sportowcom nauczycielowi wychowania fizycznego, mgr. Stanisławowi Piotrowskiemu, sport szkolny. Szkoła z reguły wygrywała wszystkie zawody regionalne i to we wszystkich dyscyplinach sportowych. Jej siatkarze sięgali po najwyższe tytuły w Polsce, a absolwent Technikum Szklarskiego, Ryszard Bosek, został mistrzem świata i olimpiady w drużynie Huberta Wagnera. Wysoki też był poziom chemii, matematyki i fizyki, a więc głównych przedmiotów kierunkowych na AGH.
W ciągu lat 70-tych szkoła nabierała coraz bardziej charakteru żeńskiego. Skończył się nabór najbardziej zdolnej młodzieży męskiej zachęcanej do nauki w innych, bardziej atrakcyjnych niż szklarstwo dyscyplinach. Musiało to odbić się niekorzystnie na poziomie kolejnych roczników uczniów. Dopiero w ostatnich latach, gdy przy ZSZ powstało II Liceum Ogólnokształcące o specjalności informatyka, wyraźnie poprawiła się jakość naboru nowych roczników.
Szkoła ma doborową, długoletnią, doświadczoną kadrę pedagogiczną. Wielu jej starszych nauczycieli – Witold Żołędziowski, Mieczysław Gwiazdecki, Włodzimierz Świetlik, Ryszard Faustyn, Alojzy Hilgertner, Ireneusz Śmietanko są autorami podręczników do przedmiotów zawodowych, a niżej podpisany, od 30 lat nauczyciel historii, w tejże szkole, opublikował 30 książek historycznych, wiele prac naukowych w czasopismach specjalistycznych i prawie 100 artykułów z historii regionu w „Wieściach Podwarszawskich”. Obecni dyrektorzy mgr Andrzej Rudnik i Marek Łęczyński – należeli do najzdolniejszych uczniów szkoły, którą teraz kierują.
Wieści Podwarszawskie
R.3, 1993 nr 12 (112) (4 IV)
O autorze
