Czyny Kongresowe chłopów powiatu radzymińskiego
W ramach Czynu Kongresowego członkowie PSL i SL oraz bezpartyjni chłopi z kilku gromad gminy Ręczaje pow. radzymińskiego postanowili przyśpieszyć prace wodno-melioracyjne, wybudować dwa mostki, kilka przepustów, (zdjęcia obok), a prócz tego zobowiązali się uiścić w terminie podatek gruntowy i FOR oraz zwiększyć kontraktację trzody chlewnej w ramach akcji „H“. Powzięte uchwały są w pełni realizowane.
W sobotę, dnia 22 b. m., w grupie kilku kolegów z zarządu wojewódzkiego PSL wybraliśmy się do gminy Ręczaje, celem skontrolowania przebiegu wykonywania powziętych zobowiązań. Od Wołomina skręciliśmy na drogę boczną, która wśród piaszczystych terenów poprowadziła nas do Ręczaj, a później do miejsca zbornego pracy — Czynu Kongresowego. Na polach resztki robót polnych dobiegają końca. Droga usłana żółtymi liśćmi staje się coraz bardziej kręta. Wokół nas rozsiane gęsto typowe podwarszawskie laski z małymi świerkami i sosenkami, a obok nich podmokłe łąki i pola. Zniszczone przez ostatnią wojnę budynki gospodarskie, niemal w całości są już odbudowane. Stodoły pełne zboża, kopce ziemniaków — zapewniają zapasy żywności na zimę, nie tylko dla właścicieli małych i średnich gospodarstw, ale również i dostawy dla mieszkańców stolicy i okolicznych osiedli i miasteczek.
Po drodze mijamy wsie, których mieszkańcy podjęli również zobowiązania celem uczczenia Kongresu Połączeniowego. Jedziemy przez Turów. Tutaj chłopi postanowili przyśpieszyć dokończenie elektryfikacji wsi. Inicjatywa wyszła od kolegi inż. agr. Wiktora Prandoty, który bierze czynny udział w życiu społecznym swej wsi rodzinnej. Wstępujemy do niego, zapowiadając swe odwiedziny na wtorek, poczym ruszamy dalej. Po 30 minutach jazdy znajdujemy się u celu naszej podróży. Cygów — Nowy Cygów, Choiny, Ręczaje, Czubajowizna — oto wsie jedne z wielu, które przez dziesiątki lat cierpiały od zalewów deszczowych i rzecznych. Tej żywiołowej klęsce trudno się było przeciwstawić w pojedynkę, trzeba było się zorganizować, ale i to nie pomogło. Liczne prośby kierowane w okresie międzywojennym do Starostwa przez kilkanaście lat nie odnosiły skutku. Rządy sanacyjne nieczułe były na bolączki chłopów, nie troszczyły się o potrzeby wsi, nawoływania i skargi pozostawały głuche.
Jakże inaczej sprawa robót melioracyjno-wodnych została rozwiązana przez władze ludowe. O tej tak ważnej sprawie opowiada nam ob. Stępień Franciszek ze wsi Choiny.
„Kilkanaście łat temu aż do roku 1947, to jest do zaczęcia prac melioracyjnych, pola i łąki wsi Choiny, Cygów, Czubajowizna i wielu innych zalewane były prawie dwa razy do roku. Zalewy niszczyły nie tylko zboża, kartofle, ale i nasze gospodarstwa, inwentarz i budynki. Rządy przedwojenne — kontynuuje ob. Stępień — na liczne nasze prośby nie okazały nam żadnej pomocy. Czekaliśmy tak z roku na rok i szczęśliwi byliśmy, o ile nie nawiedziły nas częste deszcze i zalewy okolicznych rzeczek. Dopiero rząd ludowy przyszedł nam z pomocą. Dano nam materiały, pomoc fachową oraz kredyty, a resztę zrobiliśmy wspólnym wysiłkiem sami. Rozpoczęte prace postanowiliśmy dokończyć zespołowo, jako nasz Czyn Kongresowy. Pracujemy nad kopaniem rowu od roku 1947, wyniki są duże, ale o tym powie wam kierownik robót, przedstawiciel Urzędu Wodno-Melioracyjnego z Mińska Maz. ob. Chełchowski August”.
„O wielkim wysiłku mieszkańców wsi Cygów, Choiny i Czubajowizna — mówi ob. Chełchowski — niech świadczą dane cyfrowe. W roku 1947 chłopi z gromady Choiny zaofiarowali 2 tysiące roboczodniówek i wywiązali się ze swoich zadań z nadwyżką. W tym samym czasie mieszkańcy Cygowa i Czubajowizny wykonali 2.500 roboczodniówek. W roku 1948 te trzy gromady wykonały ponad 3 tysiące roboczodniówek, a w 1949 roku również około 3 tysięcy. Gdyby obliczyć to w gotówce, to okaże się, że chłopski wysiłek równa się kilku milionom złotych. Dzięki temu wysiłkowi zbiorowemu, dzięki wielkiemu uspołecznieniu chłopów oraz zrozumieniu Gminnej Rady Narodowej, dzięki pomocy fachowej i materiałowej Urzędu Melioracyjnego zdołaliśmy — kontynuuje ob. Chełchowski — wykopać do tego czasu ponad 12 km. rowu, kilka przepustów. Obecnie kończymy dwa mostki i przyśpieszamy roboty, jako Czyn Kongresowy”.
Nad całością robót czuwa Komitet Społeczny, w skład którego wchodzą ob. ob. Wróbel Stanisław, Kielczyk Wacław i Ząbek Władysław — wszyscy członkowie PSL i SL-u, oraz członek gminnego Komitetu Czynu Kongresowego, miejscowy działacz PSLowski wójt gminy Ręczaje, ob. Nagiel Józef. Wszyscy oni razem z miejscowymi chłopami dokonali wielkiego wysiłku, by przeciwstawić się klęsce żywiołu, a tym samym raz na zawsze ochronić pola i obejścia od corocznych zalewów.
Z kolei zwracamy się do ob. Zycha, starego działacza ludowego, który, wskazując na kończącą się budowę mostku, łączącego gromady Cygów i Choiny, objaśnia nam radośnie, że to jest bezinteresowna praca tutejszych chłopów dla uczczenia Kongresu Zjednoczeniowego Stronnictw Ludowych. Takich i podobnych Czynów Kongresowych chłopi na terenie gminy Ręczaje podjęli się więcej, podjęli się i wykonają na pewno w terminie.
— Zjednoczenie Stronnictw Ludowych — mówi ob. Zych — interesuje nas bardzo. Wierzymy, że jeszcze więcej potrafimy dokonać w jedności chłopskiej razem z robotnikami i przy pomocy rządu ludowego — kończy ob. Zych.
Czas jednak nagli. Czeka nas jeszcze dalsza droga, Musimy sprawdzić tempo pracy na innych gromadach, gdzie dla uczczenia Czynu Kongresowego podjęto nie mniej poważne prace.
Do zebranych chłopów przemawia ob. Gójski Józef, sekretarz Rady Naczelnej PSL. Dziękuje za podjęty trud i prace, udziela wyczerpujących wyjaśnień o polityce rządu robotniczo-chłopskiego, mówi o podstawowych zasadach zjednoczenia Stronnictw Ludowych, o nierozerwalnym sojuszu
robotniczo-chłopskim i o głębokiej i szczerej przyjaźni Polski ze Związkiem Radzieckim. Na pożegnanie kol. Marczak Tadeusz, członek wojew. Komisji Czynu Kongresowego udziela zainteresowanym informacji o przebiegu Czynu Kongresowego w kraju.
Spracowane ręce chłopskie żegnają nas.
Do zobaczenia na Zjazdach powiatowych PSL-u i SL-u oraz na Kongresie Zjednoczeniowym w dniu 27 listopada b. r. w Warszawie!
Gazeta Ludowa
R. 5, 1949 nr 254
O autorze
